میم شفق

ردیفم را گم...

وقتی که نسیم عطر گندم می داد
یک شهر تو را نشان مردم می داد

لب خند زدن چه قدر آسان می شد
لب هات به من درس تبسم می داد

یک خوشه ی گندم است بر شانه ی باد
موهات که قدرت تجسم می داد

در عمق نگاه، غوطه ور می دیدم
ماهی که به حوض دل تلاطم می داد

حالا که دو چشم تو به شعرم افتاد
از شوق تو ناگهان ردیفم را گم...

پ. ن.1 : نام شاعر محفوظ است (!)
پ. ن. 2: چند گاهی است که رایانه ام به هم ریخته است، به مرورگر IE دست رسی ندارم و به firefox بسنده کرده ام و نادرستی های نگارشی پیش آمده، به ویژه در فاصله گذاری ها، (در چند نوشته ی اخیر) نتیجه ی همین کاستی است. به دل از همه ی خوانندگان پوزش می خواهم.

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت 0:9 توسط شفق |

داغ کشتن سهراب

هم آن که هر غزل ناب را تو می بینی
هم این که آینه و آب را تو می بینی

چنان گره شده امشب تن تو با تن من
که نیم دیگر هر خواب را تو می بینی

تهمتنانه به جنگ آمدی و بی خبری
که داغ کشتن سهراب را تو می بینی

میان این همه ماهی، میان این همه تور
دل شکسته ی قلاب را تو می بینی
... [ناتمام]

پ.ن.: نام شاعر محفوظ است (!)

+ نوشته شده در یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 18:12 توسط شفق |

میم شفق

ردیفم را گم...

داغ کشتن سهراب

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها