میم شفق

عشق، محراب تو را در دل من ساخته است

چلّه در چلّه رگ صومعه را تاخته است

این چلیپا كه به اسليمی چشمت آویخت

طرح دردي است كه از پيكر من ساخته است

طرح دردي است كه من نيستم و  معبد  توست

هرچه من بود « تو» از چشم من انداخته است

هرچه من بود بدل شد به معانی به بدیع

صنعت چشم تو را آه كه نشناخته است!

این غزل وقف تو شد شعر ولي نه! كه غزل

پيش شيوايي تو قافیه را باخته است

اسم آن شعر شود، شعر نباشد چه غمي است؟

دل نشين است  همين كه  به تو پرداخته است!

پ. ن.: نام شاعر محفوظ است (!) 

براي عشق معماي مشكلي داري

ولي چه­قدر صبوري، عجب دلي داري!

تو مثل پنجره­هايي كه روشن و بازند

در آسمان خودت ماه كاملي داري

مرا كه گم شده­ام در كشاكش توفان

تويي كه راه به آغوش ساحلي داري

براي نيمه­ی روحت مكملي دارم

براي نيمه­ی روحم مكملي داري

براي چشم تو مي گويم اين غزل­ها را

براي اين­كه تو چشمان خوشگلي داري

اگرچه قابل چشم تو را ندارد شعر

تو در نگاه خود اشعار قابلي داري

پ.ن.: نام شاعر محفوظ است (!)