میم شفق

زنِ هرجایی!

mimshafagh — Thu, 27 Aug 2009 16:32:22 GMT

خسته برگشت به خانه زنِ هرجایی، باز
تا شود هم‌نفسِ ساكتِ تنهایی باز
باز هم رو‌به‌روی آینه‌ی كهنه نشست
تا كند پاك ز رخ رنگِ خودآرایی باز
قطره‌ای اشك به سیمای سپیدش غلتید
خنده زد تلخ كه: هان، گم‌شده! این‌جایی باز؟
باز كبریت به فانوس دل‌آشوبی زد
بلكه سرگرم شود با دلِ سودایی باز
خسته از شهوتِ دیوی كه تنش را كاوید
مانده با بغض و شب و گریه و شیدایی باز
...
زار در بستر همواره‌ی هق‌هق‌ها خفت
در دلش حسرتِ یك نغمه‌ی لالایی باز

پ. ن.: نام شاعر محفوظ است(!)

درباره ی شاهنامه به روایت جنیدی

mimshafagh — Thu, 27 Aug 2009 11:24:11 GMT

بخش نخست پاسخ درازدامن و گزافه وار شخصی موسوم به حیدری بر نقد بنده را از اینجا بخوانید.

بخش دوم پاسخ درازدامن و گزافه وار شخصی موسوم به حیدری بر نقد بنده را از اینجا بخوانید.

پاسخ آقای پور اسماعیل به حیدری را از اینجا بخوانید.

پاسخ من به حیدری را هم از اینجا بخوانید.

فاجعه‌ای در شاهنامه‌پژوهی

mimshafagh — Wed, 05 Aug 2009 17:27:42 GMT

نوشتار نگارنده در نقد ویرایش فریدون جنیدی از شاهنامه‌ی فردوسی را در روزنامک بخوانید.

شاهنامه پژوهی

mimshafagh — Sat, 20 Jun 2009 16:29:27 GMT

نوشته ی نگارنده را در بازنمود یادگارهای دانشمند پارسی گوی و پارسی جوی و پارسی خوی، دکتر کزازی، در روزنامک بخوانید.

ملوان عاشق

mimshafagh — Fri, 05 Jun 2009 10:08:55 GMT

اين جا همه چيز معمولي است

نه زير پايم موج بر مي دارد

نه با نهنگي چشم در چشم مي شوم

بادبان افراشته ام در شن

هر از گاه

دريايي از دور نمايان مي شود

نزديك كه مي شوم

شن ها دستم مي اندازند

گير افتاده ام در جزيره اي

كه دورش را كوير گرفته

دلم براي عروس هاي دريايي تنگ شده است

من

ملواني عاشقم

كه سر به بيابان گذاشته ام.

پ. ن.: نام شاعر محفوظ است (!)

ویرایش گران شاهنامه

mimshafagh — Tue, 26 May 2009 22:38:12 GMT

نوشته ی نگارنده را با برنام ویرایش گران شاهنامه در روزنامک بخوانید.

من و انتخابات

mimshafagh — Thu, 21 May 2009 11:14:18 GMT

چرا به کروبی رای می دهم؟

پیش سخن: بنا نداشتم و ندارم که در این جا از سیاست سخنی بگویم اما اهمیت انتخابات رییس جمهوری مرا بر آن داشت تا در این جا چند خطی بنویسم:

چکادی بلند در شاهنامه پژوهی

mimshafagh — Thu, 16 Apr 2009 10:47:18 GMT

نوشته ی نگارنده در بازنمود کتاب فردوسی، نوشته ی استاد ریاحی را در روزنامک بخوانید.

... قهوه ای است! (اندکی طنز)

mimshafagh — Tue, 07 Apr 2009 18:27:18 GMT

زلف مشکی، چشم آبی، خال خوبان قهوه ای است

پس به این ترتیب گاهی حال انسان قهوه ای ست

قهوه ای شد عینک و کفش و کلاه و کیف تو

پس یقین دارم مد امروز ایران قهوه ای است

بسکه فنجان بر سر مردان به نامردی شکست

رنگ و روی بعضی از این زن ذلیلان قهوه ای است

شهر رفسنجان که سی سال است مغز پسته ای است

در کنارش زاهدان مانند کرمان قهوه ای است

شد سراپایش گلی از بسکه در چاه اوفتاد

یوسف گم گشته چون آید به کنعان قهوه ای است

بخت بعضی ها سپید و بخت خیلی ها سیاه

بخت ما در این میان اما، کماکان قهوه ای ست

پ. ن.: نام شاعر محفوظ است (!)

چند رباعی

mimshafagh — Mon, 30 Mar 2009 07:38:18 GMT

در حيرتم از اين ‌همه تعجيل شما
از اين‌ همه صبر و طول و تفصيل شما
ما خير نديده ‌ايم از سال قديم
اين سال جديد نيز تحويل شما

زمين بي تو پريشان است اي عشق
زمان مبهوت و حيران است اي عشق
به جان شعرهاي ناب سعدي
جهان با تو گلستان است اي عشق

چون با نفست بهار مي‌آميزد
گُل گُل ز طنين سخنت مي‌ريزد
دانم كه اگر صبح برد نام ترا
خورشيد به احترام بر مي‌خيزد

دريا نمي از ديده ی باراني توست
مه جلوه‌اي از چهره ی روحاني توست
در پرده ی جان عاشقان افتاده ا‌ست
نقشي كه در آيينه ی پيشاني توست

با آن كه دل رميده بي‌اقبال است
از ياد تو شرح سينه مالامال است
از بام تو چشم بر نمي ‌گردانيم
اين رسم كبوتران خونين ‌بال است

روزي كه تو را تراش مي ‌كرد خدا
نقشي ز خودش تلاش مي ‌كرد خدا
چون كار به چشم هاي زيبايت شد
سر دل خويش فاش مي ‌كرد خدا

خشم تو به شيريني خواب است مرا
چشم تو ضريح آفتاب است مرا
با اين‌ همه هر چه بيشتر مي‌نگرم
درك تو سؤال بي جواب است مرا

مي ‌آمدي و تو را نشان مي‌ دادند
دل را به دم گرم تو جان مي‌ دادند
مي‌ رفتي و مي ‌وزيد بر دشت نسيم
گل ها همگي دست تكان مي ‌دادند

اي كاش هميشه باغ و برگت باشم
قرباني توفان و تگرگت باشم
هر روز و شب از خدا فقط مي ‌خواهم
در بازي عشق پيش مرگت باشم

دنيا در دست خواب گردان ها بود
صحرا مسخ سراب‌ گردان ها بود
مشتي تخمه دهانشان را بسته‌ است
اين قصه ی آفتاب گردان ها بود

درد دل من چيست‌؟ خدا مي ‌داند
در سينه ی من كيست‌؟ خدا مي ‌داند
اين ‌قدر بدانيد كه يك شب ديدم
اين دل دل من نيست‌، خدا مي ‌داند!

شب بود و رخ شما از آيينه گذشت
گويي كه تمام ما از آيينه گذشت
ناگاه دلم ز سينه فرياد كشيد
اي واي‌! خدا، خدا از آيينه گذشت

زيباست‌، ز شور و عاطفه لبريز است
پر نقش و نگار و خاطره ‌انگيز است
مجموعه‌ اي از تمام ناممكن هاست
يعني كه بهار عاشقان، پاييز است

بی ‌تاب ‌تر از جان پریشان در تب
بی‌ خواب ‌تر از گردش هذیان بر لب
بی رویت روی او بلاتکلیفم
مثل گل آفتاب گردان در شب

ما وارث يك پيرهن سوخته ‌ايم
خاكستري از يك چمن سوخته ‌ايم
اين تهمت زندگي ‌است بر ما زده ‌اند
ما آش نخورده، دهن سوخته ‌ايم

اين دل كه شهيد دوستت دارم توست
تنها به اميد دوستت دارم توست
باران كه به روي شعر من مي ‌بارد
اجراي جديد دوستت دارم توست

از پيش خودت به چاه ما را نفرست
با اين سر بي كلاه ما را نفرست
لطفي كن و زود كار را يك سره كن
دنبال نخود سياه ما را نفرست

پ. ن.: نام شاعر محفوظ است (!)